Permanent, permanent

Dromen zijn qua gevoel bedrieglijk echt. Je weet niet dat je droomt. En wat is echt eigenlijk? Misschien speelt je werkelijke leven zich wel in je dromen af en droom je terwijl je denkt dat je wakker bent. Fascinerend toch? Hoe het ook zij. In deze droom bevind ik mij in een vreemde woning die gek genoeg toch vertrouwd aanvoelt. De contradictie ontgaat mij niet , maar heeft geen invloed van betekenis. Ergens in de woning hoor ik iemand huilen. Langzaam ga ik op het geluid af. Als ik de deur van de slaapkamer open doe, zie ik een vrouw op bed liggen. Wanneer ze haar gezicht naar mij toekeert zie ik dat het mijn moeder is. Althans, zoals ik me meen haar te herinneren van vroeger. Alleen het steile kapsel is niet karakteristiek. Mijn moeder had permanent een permanent. Krullen dus. Ze is totaal niet verbaasd om mij te zien. Het lijkt er meer op dat ze mijn aanwezigheid als iets vanzelfsprekends ervaart.
"De kinderen moeten kadootjes hebben!" zegt ze, terwijl de tranen langzaam over haar wangen lopen. Ze gebaart theatraal om zich heen. Opeens zie ik dat de kamer gevuld is met kleine kinderen die eveneens  hartverscheurend huilen. Een kleine jongen met een enigzins bekend gezicht neem ik op schoot met de bedoeling om hem te troosten. "Hoe kom ik op dit uur aan zoveel kadootjes?" vraag ik me vertwijfeld af.